Κορίτσια

Ήλιος η μεγαλοσύνη του ασπασμού 

Κορίτσια της θάλασσας στα όνειρα του καλοκαιριού 

Των ποιητών έρωτες της ζωής νερολουλούλουδα αρμύρας

Σώματα πόθοι μοναξιάς και αμαρτίας που μεγάλωσαν την μέρα 

Περιμένοντας των ανδρών τα γυμνά μάτια τα όμορφα χάδια 

Στο θέρος της σάρκας καρδιοχτυπούν με τα νανουρίσματα των κυμάτων 

Στου μεσημεριού την αγιοσύνη με χείλη ξεφλουδισμένα τραγουδούν 

Και ο έρωτας στην αρχή λίγο δειλός τις αγγίζει με καημό 

Κορίτσια της θάλασσας στα όνειρα του καλοκαιριού 

Με χέρια τρυφερά αγκαλιάζουν το απαλό αεράκι και το κανακεύουν 

Στο κρυφό μελτεμάκι με ευγνωμοσύνη λένε τα μυστικά τους

@Χ.Π. Σοφίας

Michael Carson

Μεγάλη Παρασκευή

βυθίζω τα χέρια μου μέσα στα χρώματα 

εξόριστος από το μονόλογο του πλήθους 

το κόκκινο το πράσινο το μπλε η συντροφιά μου 

στη μάχη του λευκού τα λυπημένα τροπάρια των ζωγράφων 

χορεύουν του έρωτος αρμονικά τα ολόγυμνα μυστήρια 

της νοσταλγίας οι θλιμμένες κόρες όλη τη νύχτα 

σ' έρημους θαλασσινούς βυθούς κολυμπάνε 

και έρχεται το αεράκι το μονάκριβο της Μεγάλης Παρασκευής

και τα λουλούδια μονάχα τους στο φως των κεριών 

με το άρωμα τους το ανοιξιάτικο τα κορίτσια του Επιταφίου μεθούν

@Χ.Π Σοφίας

Ellsworth Kelly

Υπεράνω

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη Νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι,
ένθεη ορμή μάς ξεπετάει εκεί

Επάνω απ' της Αβύσσου τ'άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα αχνάρι μας να μη σταθεί…

Κι αν η πίστη στη χίμαιρα άλλης πλάσης,
δε γλυκάνει την πίκρα στην ψυχή,
Ανυπαρξία, κι αν δεν μας ξεγέλασες,

Οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
να πούμε πως εζήσαμε σε αμάχη,
μέσα, μα και σαν έξω απ' τη Ζωή!..

Ρώμος Φιλύρας 

Δωμάτιο

Ένας άνθρωπος σιωπά ένας άνθρωπος ουρλιάζει 

Μια πένθιμη σκιά μόνη μέσα σε κόκκινους κύκλους

Ένα δωμάτιο με μυστικά στο φως του φεγγαριού

Όταν βραδιάζει το ασημένιο γυαλί του καθρέπτη 

Στο νεκρό παλάτι του ανασταίνεται με δάκρυα 

Ένα λουλούδι διψασμένο ξεδιψάει με τη μουσική του πιάνου

Λέξεις φυτρώνουν στις ραπτομηχανές για να βοηθήσουν 

Την ανεμόσκαλα την απογοητευμένη από τους ανέμους

Άναρθρες βασανισμένες χαρές λευκές τα δένδρα αριθμούν 

Από το παράθυρο μια χρυσή αμμουδιά με αστρική μοναξιά 

Τη φυγή του καλοκαιρινού έρωτα ασάλευτη νοσταλγεί

@Χ.Π Σοφίας 

                                          Ben Zank

Λυρικό λιβάδι

Σε λυρικό λιβάδι με ένα ασημί φεγγάρι 

Ιούνη μήνα με μυρωδιά από φύκια 

Ο έρωτας γέρνει να χορτάσει τον καημό 

Τα πλάσματα που αγαπούν τα θαύματα 

Τα όμορφα χέρια που κεντάνε την νυχτιά 

Σκάβουν στου Θεριστή την ερημιά 

Και με τα σφιγμένα χείλη για συντροφιά 

Καρτερούν τις θυγατέρες των πουλιών 

Στο φύσημα το απαλό του ανέμου 

Μέσα από τα γυμνωμένα ολομόναχα 

Σώματα των δένδρων η νύχτα 

Ψάχνει της θύμησες των πουλιών 

Περήφανο το λιγοστό σκοτάδι 

Ονειρεύεται μοναχικές σκιές 

Και φιλιά πυγολαμπίδων που χάθηκαν  

Απόψε κάπου μακριά η αγκαλιά 

Των λουλουδιών αμύθητη εφηβική 

Τα πληγωμένα πεφταστέρια συγχωρεί

@Χ.Π. Σοφίας

Paul Reed

Jet’aim

Σ' αγαπώ για όλες τις γυναίκες που δε γνώρισα 

σ' αγαπώ για όλες τις εποχές που δεν έζησα 

για το άρωμα της απεραντοσύνης και το άρωμα του ζεστού ψωμιού

για το χιόνι που λιώνει, για τα πρώτα λουλούδια 

για τα αγνά ζώα που δε φοβίζει ο άνθρωπος 

σ' αγαπώ για ν' αγαπώ 

Σ' αγαπώ για όλες τις γυναίκες που δεν αγαπώ.

Ποιος με αντανακλά αν όχι εσύ η ίδια, βλέπω τον εαυτό μου τόσο λίγο 

χωρίς εσένα δε βλέπω τίποτε άλλο 

παρά μια απέραντη έρημο ανάμεσα στο άλλοτε και το σήμερα.

Υπήρξαν όλοι αυτοί οι θάνατοι που ξεπέρασα πάνω στ' άχυρα 

δεν μπόρεσα να περάσω το τείχος του καθρέφτη μου

χρειάστηκε να μάθω λέξη προς λέξη τη ζωή 

Όπως τη λήθη.

Σ' αγαπώ για τη σύνεση που έχεις σε αντίθεση με μένα για την ευεξία.

Σ' αγαπώ κόντρα σ' όλες τις ψευδαισθήσεις γι' αυτήν την αθάνατη καρδιά που δε φυλακίζω.

Νομίζεις πως είσαι η αμφιβολία ενώ είσαι η λογική 

είσαι ο μεγάλος ήλιος που ανατέλλει 

στο κεφάλι μου όταν είμαι βέβαιος για μένα

Paul Éluard

Απρίλης

Έχει ένα εικονοστάσι 

έχει τα πλούτη των αιώνων 

της τα έδωσε ένας φτωχός θεός 

μια άνοιξη με βεγγαλικά 

Καθόταν μόνη σε μια αυλή 

και είδε στα χέρια της 

την ομορφιά των καρφιών 

Ένα μωβ λουλούδι κατάμονο

από την μακρινή Ιερουσαλήμ 

έκλαιγε δίπλα στον ασβέστη 

Μια τσιγγάνα διάβασε τη παλάμη της 

και είδε ώρα έντεκα το πρωί 

το θαύμα της Ανάστασης

Ήτανε Μεγάλη Εβδομάδα 

τα σύννεφα ξεψυχούσαν

στο περιβόλι του πικραμένου 

Ένας Απρίλης χρυσαφένιος 

και στα κλωνάρια της Πασχαλιάς

κελαηδούσαν τα πουλιά

@Χ.Π. Σοφίας